یک سنت دیرینه در استرالیا در حال کمرنگ شدن است؛ خوابیدن کودکان در خانه دوستانشان که روزگاری بخشی جدایی‌ناپذیر از دوران کودکی به شمار می‌رفت، حالا با مخالفت فزاینده والدین روبه‌رو شده است. نگرانی از ایمنی کودکان، به‌ویژه در برابر آزار جنسی، دلیل اصلی این تغییر رویکرد است.
سارا فالز [Sarah Falls]، مادر ۳۴ ساله‌ای از داروین، به یاهو لایف‌استایل گفت که اجازه نمی‌دهد دختر شش‌ساله‌اش در خانه دیگران بخوابد. او توضیح داد: «بخش قابل‌توجهی از آزارهای جنسی کودکان توسط کسی انجام می‌شود که کودک او را می‌شناسد یا به او اعتماد دارد، و این چیزی است که نمی‌توانم به عنوان یک مادر نادیده بگیرم.»
آمارهای رسمی استرالیا این نگرانی را تأیید می‌کنند. گزارش ۲۰۲۱-۲۲ اداره آمار استرالیا نشان می‌دهد ۸۸ درصد از زنانی که در کودکی مورد آزار جنسی قرار گرفته‌اند و ۸۲ درصد از مردان، مرتکب را می‌شناختند. مطالعه ملی بدرفتاری با کودکان در سال ۲۰۲۴ نیز نشان داد شایع‌ترین مرتکبان، نوجوانان آشنا، والدین یا مراقبان، و بزرگسالان آشنا بوده‌اند.
فالز گفت که خودش خاطرات خوبی از شب‌مانی در خانه دوستانش دارد و همین موضوع تصمیمش را «بسیار دشوار» کرده است. با این حال تأکید کرد: «تنها تعداد انگشت‌شماری هستند که به مراقبت شبانه از فرزندانم اعتماد دارم.» او افزود که حتی برخی از دوستانش با فرزندان بزرگ‌تر هم همین قانون را دارند و این نشان می‌دهد «نسل ما بسیاری از چیزهایی را که در دوران کودکی کاملاً عادی به نظر می‌رسید، زیر سؤال می‌برد.»
دیدگاه‌های فالز در فضای آنلاین بازتاب گسترده‌ای داشت. یکی از کاربران نوشت: «به دخترم گفتم ما شب‌مانی نداریم چون به هیچ‌کس اعتماد ندارم که تنها با تو باشد.» کاربر دیگری نوشت: «وظیفه مادر حفاظت از توست و وقتی پیشت نیستم نمی‌توانم این کار را بکنم.»
کریستی مک‌وی [Kristi McVee]، کارآگاه سابق پرونده‌های آزار جنسی کودکان، در پادکست Life Uncut اعلام کرد که لزوماً مخالف شب‌مانی نیست، اما از والدین خواست پیش از موافقت، چند سؤال اساسی بپرسند: چه مدت است این خانواده را می‌شناسید؟ آیا ارزش‌های مشترکی دارید؟ چه کسانی در خانه حضور دارند؟ آیا بزرگسال دیگری هم آنجاست؟ کودک کجا می‌خوابد و در طول شب چه اجازه‌هایی دارد؟
مک‌وی هشدار داد: «امروز بچه‌ها تمام شب بازی آنلاین می‌کنند یا کارهایی در اینترنت انجام می‌دهند و ما فکر می‌کنیم چون در اتاق هستند در امنیت‌اند، اما واقعاً اینطور نیست.» او افزود که بسیاری از پرونده‌هایی که تحقیق می‌کرد به شب‌مانی مربوط می‌شدند.
زمینه این خبر نشان می‌دهد که این تغییر رویکرد تنها به استرالیا محدود نیست و در بسیاری از کشورهای غربی، والدین با آگاهی بیشتر از آمار آزار کودکان، محدودیت‌های جدیدی برای فرزندانشان تعریف می‌کنند. دسترسی گسترده‌تر به اطلاعات و بحث‌های عمومی درباره حفاظت از کودکان، این تحول فرهنگی را شتاب بخشیده است.
فالز در پایان گفت که نمی‌خواهد فرزندانش از دنیا یا مردم اطرافشان بترسند، اما شب‌مانی را ضروری نمی‌داند: «فرزندپروری پر از تصمیم‌هایی است که باید میان شادی کودکان و آنچه برایشان بهتر می‌دانید تعادل برقرار کنید، و گاهی این دو با هم همخوانی ندارند.»
تحلیل خبر با دیرینه نیوز بزرگترین رسانه خبری فارسی زبانان در استرالیا
این گزارش بازتاب یک تغییر فرهنگی واقعی در جامعه استرالیاست. آمارهای رسمی نشان می‌دهند نگرانی والدین مبنای آماری دارد و صرفاً اضطراب بی‌پایه نیست؛ واقعیت اینکه اکثریت قریب به اتفاق آزارهای جنسی کودکان توسط افراد آشنا صورت می‌گیرد، تصمیم والدین محتاط را قابل درک می‌کند. با این حال، از منظر تحلیلی، اهمیت این موضوع در آن است که حذف کامل شب‌مانی ممکن است پیامدهای اجتماعی و رشدی برای کودکان داشته باشد؛ چیزی که این گزارش به آن نپرداخته است. رویکرد میانه‌ای که کارآگاه مک‌وی پیشنهاد می‌دهد — نه ممنوعیت مطلق، بلکه ارزیابی دقیق شرایط — می‌تواند راهکار عملی‌تری برای خانواده‌ها باشد. ابهام اصلی باقی‌مانده این است که آیا این تغییر رویکرد در بلندمدت به کاهش واقعی آزار کودکان منجر می‌شود یا صرفاً نگرانی والدین را مدیریت می‌کند.
منبع: Yahoo Lifestyle Australia
