در حومه شرقی ملبورن، در حوزه انتخابیه بسیار رقابتی پاکنهام [Pakenham]، نارضایتی از احزاب بزرگ سیاسی به اوج رسیده و شماری از رای‌دهندگان برای نخستین بار به سمت حزب One Nation روی آورده‌اند. گرانی زندگی، افزایش جرم و جنایت، و تاخیرهای مزمن در پروژه‌های زیرساختی، مهم‌ترین دلایل این تغییر رفتار انتخاباتی عنوان می‌شود.
جولی سینکوتا [Julie Cincotta] و شان مارتیندیل [Shaun Martindale]، دو ساکن پاکنهام، می‌گویند از هر دو حزب اصلی خسته شده‌اند. مارتیندیل با اشاره به یک پروژه بازسازی تقاطع در محله‌شان گفت: «دو سال طول کشیده تا این دوربرگردان درست شود. دو سال.» سینکوتا نیز افزود: «One Nation شاید دولت را بترساند.”
بر اساس نظرسنجی‌ها، بهترین شانس One Nation برای کسب کرسی در انتخابات ایالتی ماه آینده، در حومه‌های خارجی ملبورن و مناطق روستایی است که در دست حزب کارگر قرار دارند. حوزه پاکنهام با اختلاف تنها ۰.۳۹ درصد در اختیار کارگری‌هاست و نماینده فعلی آن، اما وولین [Emma Vulin]، در انتخابات پیش رو کاندیدا نمی‌شود.
جورج هاسانکوس [George Hasanakos]، رئیس بخش پژوهش موسسه DemosAU، توضیح داد که One Nation باید کرسی‌هایی را از کارگری‌ها بگیرد که ائتلاف محافظه‌کار در آن‌ها عملکرد ضعیفی داشته است. به گفته او، این حزب احتمالاً شانس خوبی برای جذب رای از کارگری‌ها در این مناطق دارد.
عامل دیگری که به One Nation کمک می‌کند، از دست دادن پیش‌انتخاب توسط کاندیدای لیبرال، دیوید فارلی [David Farrelly] است؛ کسی که در ۲۰۲۲ موفق به جلب ۱.۸ درصد آرای بیشتر برای حزبش شده بود. یک صاحب کسب‌وکار محلی که خواست نامش فاش نشود، گفت این اتفاق عملاً حوزه را در اختیار رقبای پوپولیست قرار داده است.
وارن پیکرینگ [Warren Pickering]، رهبر One Nation در ویکتوریا، اخیراً در یک نشست عمومی در پاب محلی پاکنهام حاضر شد و حزبش را «کاتالیزور تغییر» خواند. او گفت: «مردم زیادی از هر دو حزب بزرگ به ما می‌پیوندند و این تنها مربوط به پاکنهام نیست، بلکه بازتاب وضعیت کل ایالت است.» با این حال، پیکرینگ پیش از انتخابات با موجی از انتقادات مواجه شد پس از اینکه اعتراف کرد در دهه بیست زندگی‌اش، پیش از پیوستن به نیروهای دفاعی استرالیا، از مواد مخدر استفاده کرده است.
آخرین نظرسنجی DemosAU/PremierNational که بر روی ۱۰۲۰ ویکتوریایی در فاصله ۱۰ تا ۲۰ سپتامبر انجام شد، نشان می‌دهد حمایت اولیه از One Nation دو درصد کاهش یافته و به ۲۰ درصد رسیده، در حالی که آرای سبزها به ۱۴ درصد افزایش یافته است. آرای ائتلاف نیز دو درصد کاهش یافته و به ۳۰ درصد رسیده، در حالی که کارگری‌ها دو درصد افزایش داشته و به ۲۵ درصد رسیده‌اند.
بنیامین موفیت [Benjamin Moffit]، استادیار ارشد علوم سیاسی دانشگاه موناش [Monash]، گفت که رشد محبوبیت One Nation با کاهش شدید حمایت از احزاب بزرگ همزمان شده است. او افزود: «گویاست که One Nation پیش از آنکه حتی رهبر یا کاندیدایی داشته باشد، بیش از ۲۰ درصد آرا را در نظرسنجی‌ها داشت. این نشان می‌دهد که انزجار شدیدی از هر دو حزب بزرگ وجود داشت.» موفیت تاکید کرد که بسیاری از رای‌دهندگانی که با فشار هزینه زندگی و اقساط مسکن دست‌وپنجه نرم می‌کنند، از سر ناامیدی به One Nation روی آورده‌اند، نه لزوماً از سر باور به برنامه‌های این حزب.
حزب کارگر هشدار داده که ویکتوریا در مسیر تشکیل اولین دولت اقلیت در استرالیا با مشارکت One Nation قرار دارد. نخست‌وزیر بن کارول [Ben Carroll] در نخستین سخنرانی‌اش پس از استعفای جاسینتا آلن [Jacinta Allan] در جولای، تاکید کرد که تنها کارگری‌ها می‌توانند این خطر را متوقف کنند. دنیل اندروز [Daniel Andrews]، نخست‌وزیر سابق کارگری، نیز از احتمال تشکیل «دولت ویلسون-هنسون» ابراز نگرانی کرد. رهبر اپوزیسیون، جس ویلسون [Jess Wilson]، همچنان هرگونه ائتلاف با One Nation را رد می‌کند.
One Nation در تمام کرسی‌های مجلس نمایندگان و هشت منطقه مجلس سنا کاندیدا معرفی کرده است. برنامه ۶۳ صفحه‌ای این حزب شامل تقویت نیروی پلیس، کاهش بوروکراسی و برخورد سخت‌تر با مجرمان تکراری است، اما اکثر پروژه‌ها فاقد محاسبات مالی دقیق هستند و قرار است از طریق کاهش بودجه پروژه حلقه ریلی حومه‌ای و معاهده با بومیان تامین مالی شوند.
جانی و دانکن بویل [Duncan and Janie Boyle]، زوجی از طبقه کارگر که ۸۰ کیلومتر دورتر در ونتاگی [Wonthaggi] زندگی می‌کنند و پیش از این رای‌دهندگان ثابت کارگری بودند، برای شرکت در نشست پاکنهام آمده بودند. دانکن بویل، کارگر سابق کشتارگاه، گفت: «کارگری‌ها دیگر به کارگر کمک نمی‌کنند.» همسرش نیز افزود: «مردم حتی توان پرداخت اجاره‌بها را ندارند.”
تحلیل خبر با دیرینه نیوز بزرگترین رسانه خبری فارسی زبانان در استرالیا
این گزارش نشان می‌دهد که رشد One Nation در ویکتوریا پدیده‌ای صرفاً ایدئولوژیک نیست، بلکه بازتاب یک بحران اعتماد عمیق‌تر نسبت به نظام سیاسی دو‌حزبی استرالیاست. در حوزه‌هایی مانند پاکنهام که فشار هزینه زندگی، کمبود زیرساخت و احساس نادیده گرفته شدن با هم ترکیب شده‌اند، رای به One Nation بیش از آنکه تایید برنامه‌های این حزب باشد، یک رای اعتراضی است.
اهمیت این تحول زمانی بیشتر می‌شود که بدانیم حتی پیش از معرفی رهبر یا کاندیدا، این حزب بیش از ۲۰ درصد آرا را در نظرسنجی‌ها داشت. این یعنی بخشی از جامعه ویکتوریا آماده رای دادن به هر گزینه‌ای بود که احزاب اصلی نباشد.
با این حال، ابهامات جدی باقی می‌ماند: برنامه مالی One Nation فاقد محاسبات دقیق است، رهبر حزب با سوالات جدی درباره گذشته‌اش روبروست، و کاهش دو درصدی آرا در آخرین نظرسنجی نشان می‌دهد که این موج ممکن است در حال تعدیل باشد. اینکه آیا این نارضایتی به کرسی‌های واقعی تبدیل می‌شود یا نه، در روز انتخابات مشخص خواهد شد.
منبع: Yahoo News Australia
