نمایش کمدی «مردی که آمد شام بماند» [The Man Who Came to Dinner] نوشته جورج اس. کافمن [George S. Kaufman] و موس هارت [Moss Hart]، در حال اجرا توسط گروه تئاتر رپ [The Rep] یا همان تئاتر رپرتوار آدلاید [Adelaide Repertory Theatre] است و منتقد برایان گادفری [Brian Godfrey] آن را در نهم جولای ۲۰۲۶ به تماشا نشست.
این نمایش کلاسیک قرن بیستم، با اجرایی نزدیک به سه ساعت و ده دقیقه، داستان شخصیتی به نام شریدن وایت‌ساید [Sheridan Whiteside] را روایت می‌کند؛ یک مجری رادیویی تندزبان و جنجالی که هنگام خروج از خانه خانواده استنلی [Stanley] در اوهایو، روی پله‌های یخ‌زده می‌لغزد و ناخواسته به بدترین مهمان دنیا تبدیل می‌شود.
گادفری در نقد خود می‌نویسد که این اثر، با وجود قدمت و برخی ارجاعات فرهنگی دهه ۱۹۳۰ که برای نسل‌های جوان‌تر آشنا نیست، در دستان کارگردان سو وایلی [Sue Wylie] به درخشش رسیده است. وایلی با کمک رز والن [Rose Vallen] توانسته از این «موزه‌پاره» اثری زنده و شاداب بسازد.
طراحی صحنه گری اندرسون [Gary Anderson] که با مبل چسترفیلد اصیل، پیانوی گرند واقعی، درخت کریسمس عظیم، پنگوئن‌ها، تابوت مصری و حتی یک مزرعه سوسک تزئین شده، از نقاط قوت بصری این اجراست. طراحی لباس‌های دهه ۱۹۳۰ به مدیریت لورا گین [Laura Gane]، ربکا جارت [Rebecca Jarratt] و جنی کووک [Jenny Kwok] نیز ستایش ویژه‌ای دریافت کرده؛ به‌ویژه شلوارهای گشاد مردانه، جلیقه‌های آرگایل و یک پیراهن پولکی درخشان در پرده دوم.
در میان بازیگران، پیتر گورز [Peter Goers] در نقش وایت‌ساید به عنوان ستاره اصلی نمایش معرفی شده است. گادفری می‌نویسد که گورز با طنز خشک، کنایه‌های تیز و بازی بی‌نقص خود، «اجرایی کامل» ارائه داده و در عین حال جنبه‌های نرم‌تر شخصیت را نیز به زیبایی به تصویر کشیده است.
رابرت کوزنزا [Robert Cusenza] در نقش پروفسوری با ظاهر اینشتین و همچنین شخصیت کمیک بانجو [Banjo] با الهام از جیمی دورانته [Jimmy Durante] و برادران مارکس [Marx Brothers]، هلن جافریز [Helen Geoffreys] در نقش بازیگر تئاتر لورین شلدون [Lorraine Sheldon] با مسلط‌ترین بازی صحنه، و مایکل گریفیتس [Michael Griffiths] در نقش کوتاه اما به‌یادماندنی بورلی کارلتون [Beverly Carlton] — شخصیتی با الهام از نوئل کاوارد [Noel Coward] — از دیگر درخشش‌های این اجرا هستند.
جس کوری [Jess Corrie] در نقش منشی وایت‌ساید، مگی کاتلر [Maggie Cutler]، نیز بازی‌ای دقیق و احساسی ارائه داده که تماشاگران را با خود همراه می‌کند. پنی همیلتون‌اسمیت [Penni Hamilton-Smith] در نقش پرستار بدبخت میس پرین [Miss Preen] نیز در شب افتتاحیه با تشویق حضار بدرقه شد.
زمینه این خبر نشان می‌دهد که تئاتر رپرتوار آدلاید با انتخاب آثار کلاسیک و سرمایه‌گذاری در طراحی صحنه و لباس، رویکردی حرفه‌ای برای احیای میراث نمایشی دارد. اجرای موفق آثاری از این دست، که دهه‌ها از نگارش‌شان می‌گذرد، نشان‌دهنده توانایی گروه‌های تئاتری محلی در رقابت با استانداردهای بین‌المللی است.
از منظر تحلیلی، اهمیت این موضوع در آن است که انتخاب پیتر گورز — که خود منتقد و چهره رسانه‌ای شناخته‌شده‌ای در آدلاید است — برای نقش یک مجری رادیویی تندزبان، لایه‌ای از طنز خودارجاعی به نمایش می‌افزاید که گادفری نیز به آن اشاره کرده است.
نمایش تا ۱۸ جولای ۲۰۲۶ در آرتس تئاتر [Arts Theatre] آدلاید ادامه دارد. بلیت‌ها بین ۳۲ تا ۳۵ دلار استرالیا (به علاوه کارمزد رزرو) قیمت‌گذاری شده‌اند.
تحلیل خبر با دیرینه نیوز بزرگترین رسانه خبری فارسی زبانان در استرالیا
این نقد تئاتری از آن جهت اهمیت دارد که نشان می‌دهد صحنه تئاتر آدلاید همچنان از نیروی انسانی خلاق و حرفه‌ای برخوردار است. تئاتر رپرتوار آدلاید با اجرای یک اثر کلاسیک دشوار — که به دلیل طول زیاد و ارجاعات فرهنگی قدیمی می‌توانست با استقبال سرد روبرو شود — ثابت کرده که کارگردانی قوی و انتخاب درست بازیگران می‌تواند حتی «موزه‌پاره‌ها» را به تجربه‌ای زنده تبدیل کند. ابهام اصلی باقی‌مانده این است که آیا این اجرا برای تماشاگران جوان‌تری که با فرهنگ دهه ۱۹۳۰ آمریکا آشنایی ندارند نیز به همین اندازه جذاب خواهد بود یا نه — موضوعی که خود منتقد نیز به آن اشاره کرده است.
منبع: Glam Adelaide
