یک زن جوان استرالیایی با پیگیری مستمر توانست چندین شرکت بزرگ امداد جاده‌ای را وادار به تغییر سیاست‌هایشان کند. لورا جانستون [Laura Johnston]، ۲۷ ساله، پس از یک تجربه ترسناک در جاده‌های روستایی ایالت نیو ساوت ولز، کارزاری ملی را برای الزامی کردن شناسایی کارکنان امداد جاده‌ای آغاز کرد.
جانستون به یاهو نیوز گفت که وقتی خودروی او در یک جاده روستایی از کار افتاد، با NRMA تماس گرفت. مردی با لباس‌های فاقد نشان شرکت ادعا کرد که از سوی این شرکت اعزام شده، اما با وجود دو بار درخواست، از ارائه هرگونه مدرک شناسایی خودداری کرد و رفتاری تهاجمی از خود نشان داد. جانستون گفت ۲۲ دقیقه در خودرویش نشست و «وحشت‌زده» منتظر ماند تا شرکت تأیید کند آیا آن مرد واقعاً کارمند آن‌هاست یا نه.
او پس از این ماجرا درخواستی آنلاین منتشر کرد که تاکنون بیش از ۲۷ هزار نفر آن را امضا کرده‌اند. این درخواست از تمام شرکت‌های امداد جاده‌ای استرالیا می‌خواهد که سازوکاری برای شناسایی کارکنان و پیمانکاران خود در هنگام پاسخ به تماس‌های اضطراری داشته باشند.
به دنبال این کارزار، NRMA اعلام کرد که فرآیند به‌روزرسانی سیاست‌هایش را آغاز کرده است. بر اساس سیاست جدید، یک کد تأیید هویت هم برای مشترک و هم برای کارمند امداد صادر می‌شود تا هر دو طرف بتوانند هویت یکدیگر را تأیید کنند.
RACV در ویکتوریا نیز اعلام کرد که اعضای آن می‌توانند از کارمند امداد بخواهند شماره عضویت منحصربه‌فرد آن‌ها را که در اپلیکیشن یا کارت عضویت موجود است، بازگو کند. ماکارلا کول [Makarla Cole]، مدیرکل خدمات خودرویی این شرکت، گفت این لایه امنیتی جدید در کنار امکان ردیابی زنده کارمند امداد از طریق اپلیکیشن قرار می‌گیرد.
RACQ در کوئینزلند نیز اعلام کرد که از این پس کارکنان و پیمانکارانش موظفند پیش از رسیدن، با مشترک تماس تلفنی بگیرند، خود را معرفی کنند، زمان تخمینی رسیدن را اعلام کنند و مشخصات خودروی خود از جمله پلاک، مدل و رنگ را بدهند.
برخی شرکت‌ها مانند Budget Direct پیش از این کارزار نیز سازوکار شناسایی داشتند. این شرکت برای مشتریان یک کد ۶ رقمی پیامکی ارسال می‌کند که هنگام رسیدن کارمند امداد برای تأیید هویت استفاده می‌شود و همچنین لینک ردیابی زنده در اختیار مشتری قرار می‌دهد.
جانستون اکنون از انجمن ملی خودروسازان استرالیا، AAA یا Australian Automobile Association، می‌خواهد که تغییراتی فراگیر اعمال کند و تمام شرکت‌های عضو را ملزم به رعایت این استانداردها نماید. کتی گالاگر [Katy Gallagher]، وزیر امور زنان، هفته گذشته با جانستون دیدار کرد و نامه‌ای به AAA نوشت تا سیاست ملی در این زمینه تغییر کند. یاهو نیوز گزارش داد که پاسخ این نامه هنوز دریافت نشده است.
جانستون که یک کمدین است، گفت این ماجرا که در فوریه رخ داد، بر کارش تأثیر گذاشته و از آن پس از پذیرش اجراهای مناطق روستایی و منطقه‌ای خودداری می‌کند چون در صورت خرابی خودرو احساس امنیت نمی‌کند.
زمینه این خبر نشان می‌دهد که آسیب‌پذیری زنان در موقعیت‌های اضطراری جاده‌ای، به‌ویژه در مناطق دورافتاده، یک نگرانی جدی در استرالیاست. غیاب سازوکارهای ساده شناسایی در صنعتی که با افراد آسیب‌پذیر سروکار دارد، نشان‌دهنده شکافی است که تا پیش از این کارزار نادیده گرفته می‌شد.
اهمیت این رخداد زمانی بیشتر می‌شود که بدانیم در یک نظرسنجی یاهو نیوز، ۹۶ درصد از نزدیک به ۱۵۰۰ شرکت‌کننده گفتند که شناسایی پیمانکاران امداد جاده‌ای باید الزامی باشد.
تحلیل خبر با دیرینه نیوز بزرگترین رسانه خبری فارسی زبانان در استرالیا
این خبر نشان می‌دهد که یک شهروند عادی چگونه می‌تواند با پیگیری مدنی و استفاده از ابزارهای دیجیتال، تغییرات ملموس در سیاست‌های صنعتی ایجاد کند. تغییراتی که NRMA، RACV و RACQ اعمال کردند، مستقیماً در پاسخ به فشار عمومی بود، نه از سر ابتکار داخلی.
اما پرسش مهم این است که آیا این تغییرات پایدار خواهند ماند و آیا شرکت‌های کوچک‌تر و پیمانکاران مستقل نیز ملزم به رعایت آن‌ها خواهند شد. تا زمانی که AAA به عنوان نهاد ملی پاسخ ندهد و استانداردی اجباری وضع نشود، این تغییرات داوطلبانه باقی می‌مانند و شکاف‌هایی در پوشش ملی وجود خواهد داشت.
دخالت وزیر امور زنان و نوشتن نامه رسمی به AAA نشان می‌دهد که این موضوع از یک ماجرای فردی به یک مسئله سیاسی تبدیل شده است. واکنش AAA در هفته‌های آینده مشخص خواهد کرد که آیا این تغییرات به یک استاندارد ملی الزامی تبدیل می‌شوند یا نه.
منبع: Yahoo News Australia
