بیانکا اوانز [Bianca Evans] تنها ۳۲ ساله بود که در اتاق انتظار یک کلینیک، پس از کولونوسکوپی، شنید که سرطان دارد. پزشک با عذرخواهی به او گفت تومور بزرگی به ابعاد ۴ در ۳ سانتی‌متر در راست‌روده‌اش یافته شده است. اما آنچه این خبر را تلخ‌تر می‌کرد، این بود که سال‌ها پیش‌تر، پزشکان مختلف درخواست‌های او برای کولونوسکوپی را رد کرده بودند با این استدلال که «تو خیلی جوانی».
اوانز که تازه از سیدنی به گلد کوست نقل مکان کرده بود و نوزادی به نام زوئی داشت، سال‌ها با علائمی چون یبوست، نفخ و اسهال دست‌وپنجه نرم می‌کرد که پزشکان آن را به سندرم روده تحریک‌پذیر نسبت داده بودند. پس از مرگ پدربزرگش بر اثر سرطان روده، بارها از پزشکان خواست تا کولونوسکوپی برایش تجویز کنند. به گفته او، یکی از پزشکان صراحتاً گفت: «آدم‌های هم‌سن‌وسال تو سرطان روده نمی‌گیرند.”
سرانجام پزشکی که پیگیری نودول‌های کبدی او را برعهده داشت — که بعداً خوش‌خیم تشخیص داده شدند — پیشنهاد کولونوسکوپی داد. نتیجه آن آزمایش، تشخیص سرطان روده مرحله سه بود؛ یعنی سرطان به یک گره لنفاوی سرایت کرده بود.
اوانز مجبور شد شیردهی را متوقف کند، پورت وریدی کار بگذارد و ظرف چند هفته شیمی‌درمانی را آغاز کند. در اولین روز درمان، پرستار مراقبت‌های سرطانی او را با ال هاوارد [Elle Howard]، وکیلی ۳۲ ساله و مادر دو فرزند خردسال، آشنا کرد که چند ماه پیش‌تر در روز تولدش با تشخیص سرطان روده مرحله چهار روبه‌رو شده بود.
اوانز می‌گوید: «اولین برداشتم از ال این بود که چقدر شاد و سرزنده است، در حالی که داشت سم دریافت می‌کرد. گفت: از پسش برمی‌آیی، خوب می‌شی، ما با هم در این مسیریم.» آن دو تقریباً هر روز با هم صحبت می‌کردند و به زودی دوستانی صمیمی شدند.
شیمی‌درمانی برای اوانز بسیار سخت بود؛ ضعف عضلانی، کاهش وزن شدید، تهوع، استفراغ و نوروپاتی محیطی از جمله عوارض آن بود. اما دردناک‌ترین بخش، دوری اجباری از نوزادش بود. پروتکل درمانی توصیه می‌کرد بزاق دهان بیمار با نوزادان تماس نداشته باشد؛ یعنی اوانز نمی‌توانست دخترش را ببوسد یا در آغوش بگیرد.
پس از شش دوره شیمی‌درمانی، تومور به اندازه کافی کوچک شد و جراحی انجام شد. در عمل جراحی پنج ساعته، ۳۰ سانتی‌متر از روده و ۲۸ گره لنفاوی برداشته شد. اوانز همچنین کیسه ایلئوستومی دریافت کرد و پس از شش دوره شیمی‌درمانی دیگر، عمل برداشتن کیسه نیز انجام شد. از فوریه ۲۰۲۴، او در مرحله بهبودی کامل است.
در طول درمان، اوانز و هاوارد متوجه شدند حمایت تخصصی برای زنان جوان مبتلا به سرطان بسیار ناکافی است؛ مشکلاتی چون ناباروری، مراقبت از فرزندان خردسال، مدیریت شغل و حفظ رابطه زناشویی، چالش‌هایی هستند که این گروه سنی به‌طور خاص با آن‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کنند. آن دو تصمیم گرفتند بنیادی برای پر کردن این خلأ تأسیس کنند.
اما ال هاوارد در ژانویه ۲۰۲۵، پس از ۲۱ ماه مبارزه با سرطان روده، در ۳۳ سالگی درگذشت. اوانز که از دست دادن دوستش و هم‌بنیانگذار پروژه‌اش را باور نمی‌کرد، در ابتدا در ادامه کار تردید داشت. اما خانواده هاوارد از او خواستند میراث ال را زنده نگه دارد.
بنیاد یلو فریزیا [Yellow Freesia Foundation] در آوریل ۲۰۲۵ ثبت رسمی شد و در نوامبر خدمات خود را آغاز کرد. تاکنون ۷۷ ارجاع از زنان سراسر استرالیا دریافت کرده است. این بنیاد غیرانتفاعی با کمک‌های مردمی اداره می‌شود و گروه‌های حمایتی با رهبری روان‌شناس، کارگاه‌های ذهن و بدن، و مرکز منابع آنلاین ارائه می‌دهد. هدف آن حمایت از زنان ۱۸ تا ۴۵ ساله مبتلا به هر نوع سرطان است، از دوران درمان تا بازگشت به زندگی عادی.
زمینه این خبر نشان می‌دهد که سرطان روده دیگر یک «بیماری سالمندان» نیست. بر اساس آمار بنیاد سرطان روده استرالیا [Bowel Cancer Australia]، این بیماری اکنون کشنده‌ترین سرطان برای استرالیایی‌های ۲۵ تا ۴۴ ساله است. نرخ ابتلا در گروه سنی ۱۸ تا ۴۵ سال ۱۲ درصد افزایش یافته و یک از هر هشت مورد جدید سرطان روده در افراد زیر ۵۰ سال تشخیص داده می‌شود.
سازمان غیرانتفاعی GI Cancer Trials اعلام کرده نرخ ابتلا در گروه سنی ۲۰ تا ۲۹ سال بیش از دو برابر و در گروه ۳۰ تا ۳۹ سال سه برابر شده است. مرگ‌ومیر ناشی از سرطان روده زودرس از سال ۲۰۰۰ تاکنون ۳۵ درصد افزایش یافته، در حالی که این رقم برای سالمندان تنها ۵ درصد بوده است.
از منظر تحلیلی، اهمیت این موضوع در آن است که افزایش چشمگیر موارد سرطان روده در جوانان، محققان را بر آن داشته این نوع سرطان را به‌عنوان یک بیماری مجزا طبقه‌بندی کنند. پژوهشگران استرالیایی جهش ژنتیکی خاصی به نام BRAFV600E را در زنان جوان مبتلا به سرطان روده متاستاتیک شایع‌تر یافته‌اند. همچنین ارتباطی میان سرطان روده زودرس و میکروبیوم روده شناسایی شده؛ مصرف زودهنگام آنتی‌بیوتیک، رژیم غذایی پرفرآوری، کمبود فیبر و برخی باکتری‌های روده‌ای که سموم خاص تولید می‌کنند، از عوامل احتمالی مورد بررسی هستند.
تحلیل خبر با دیرینه نیوز بزرگترین رسانه خبری فارسی زبانان در استرالیا
این گزارش دو پیام مهم دارد: یکی پزشکی و دیگری اجتماعی. از منظر پزشکی، تجربه بیانکا اوانز نمونه‌ای از یک الگوی نگران‌کننده است؛ پزشکان عمومی به دلیل باور قدیمی که سرطان روده بیماری سالمندان است، درخواست‌های بیماران جوان برای غربالگری را رد می‌کنند. این تأخیر در تشخیص می‌تواند مستقیماً به پیشرفت بیماری به مراحل بالاتر منجر شود. داده‌های موجود نشان می‌دهد این باور دیگر پایه علمی ندارد و نیاز به بازنگری در پروتکل‌های غربالگری وجود دارد.
از منظر اجتماعی، شکاف حمایتی که اوانز و هاوارد در طول درمان با آن روبه‌رو شدند، واقعی و مستند است. زنان جوان مبتلا به سرطان با چالش‌هایی روبه‌رو هستند که سیستم‌های حمایتی موجود برای آن‌ها طراحی نشده‌اند. بنیاد یلو فریزیا تلاشی برای پر کردن این خلأ است، اما با توجه به گستردگی مشکل و رشد سریع موارد جدید، نیاز به حمایت گسترده‌تر دولتی و سازمانی احساس می‌شود.
نکته‌ای که همچنان نامشخص است، دلایل دقیق افزایش نرخ سرطان روده در جوانان است. محققان چند فرضیه دارند اما هنوز به نتیجه قطعی نرسیده‌اند. این ابهام خود دلیلی است برای اینکه جامعه پزشکی و عموم مردم این موضوع را جدی‌تر از گذشته دنبال کنند.
منبع: Nine.com.au
