دو نماینده مستقل معروف به «تیل» در پارلمان استرالیا، زالی استگال [Zali Steggall] و الگرا اسپندر [Allegra Spender]، رسماً تأسیس حزب جدیدی با نام «Community Strong Australia» را اعلام کردند. این اقدام که در ۲۵ ژوئن ۲۰۲۶ رسمی شد، نشانه‌ای از تحول استراتژیک در جنبشی است که تا همین اواخر هویت خود را بر پایه «مستقل بودن» بنا کرده بود.
پیتر ون اونسلن [Peter Van Onselen]، ویراستار سیاسی، در تحلیلی که برای دیلی‌میل استرالیا نوشته، از گفت‌وگوی خود با اسپندر چهار سال پیش پرده برداشت. به گفته او، در آن دیدار پیشنهاد داده بود که اسپندر برای دستیابی به قدرت واقعی باید به حزب لیبرال بپیوندد تا آن را به مرکز سیاسی بازگرداند. اسپندر این پیشنهاد را رد کرد و حالا با تأسیس حزب خودش، مسیر متفاوتی را در پیش گرفته است.
ون اونسلن می‌نویسد نام «Community Strong Australia» بیشتر شبیه یک برنامه کمک‌های شهرداری است تا یک جنبش سیاسی، اما پشت این برندسازی ساده‌انگارانه، یک بلوغ جدی نهفته است. به گفته او، جنبش‌های سیاسی یا نهادینه می‌شوند یا محو می‌شوند.
یکی از انگیزه‌های اصلی این تصمیم، قوانین مالی است. بر اساس این گزارش، احزاب بزرگ پس از انتخابات اخیر با همدستی یکدیگر قوانین کمک‌های مالی را به گونه‌ای تغییر دادند که توان جذب منابع مالی نمایندگان مستقل را محدود کرد. ثبت رسمی به عنوان حزب، ظرفیت جمع‌آوری کمک‌های مالی را به طور قابل توجهی افزایش می‌دهد.
زمینه این خبر نشان می‌دهد که تیل‌ها در محیط سیاسی متفاوتی نسبت به ۲۰۲۲ قرار دارند. در آن سال، موج ضد-احزاب بزرگ به نفع آن‌ها عمل کرد. اما اکنون حزب کارگر اکثریت بزرگی در پارلمان دارد و پولین هانسون [Pauline Hanson] و حزب «وان نیشن» [One Nation] او به صدای اصلی مخالفان احزاب بزرگ تبدیل شده‌اند. این تحول برای تیل‌هایی که خود را پیشگام سیاست پسا-حزبی می‌دانستند، به شدت ناخوشایند است.
ون اونسلن تأکید می‌کند که استگال و اسپندر بازی بلندمدت‌تری را دنبال می‌کنند؛ از جمله ساختن پایه‌ای برای کسب کرسی در سنا، جایی که احزاب کوچک می‌توانند نفوذ بیشتری داشته باشند. یک حزب ثبت‌شده می‌تواند پیام‌رسانی هماهنگ داشته باشد، کاندیداهای مجلس اعیان را روی لیست حزبی معرفی کند و در عین حال به نمایندگان مجلس نمایندگان اجازه دهد همچنان ادعای استقلال کنند.
از منظر تحلیلی، اهمیت این موضوع در آن است که فضای بزرگی در سیاست استرالیا برای یک نیروی میانه‌رو وجود دارد؛ نیرویی که از نظر اجتماعی معتدل، از نظر اقتصادی باسواد، جدی در قبال تغییرات آب‌وهوایی، و از نظر نهادی پاک باشد. حزب لیبرال مرکز سیاسی را رها کرده، حزب کارگر درگیر بار دولت است، سبزها برای بسیاری از رأی‌دهندگان طبقه متوسط حرفه‌ای بیش از حد چپ هستند، و وان نیشن بیشتر یک وسیله اعتراض است تا یک پروژه حکومتی.
ون اونسلن می‌افزاید که برای موفقیت، این حزب باید فراتر از سیدنی برود. در حال حاضر، «Community Strong Australia» عملاً حزب دو حوزه انتخابیه وِنتورث [Wentworth] و وارینگا [Warringah] است، هر دو در سیدنی. پیوستن نمایندگانی مانند هلن هاینز [Helen Haines] از مناطق روستایی می‌تواند این حزب را از انگ «حزب قیمت ملک سیدنی» رها کند.
این گزارش همچنین اشاره می‌کند که این حزب در حال حاضر یک «باشگاه خواهران» است، نه برادران، که در فضای سیاسی سنتی کانبرا که همواره تحت سلطه مردان بوده، می‌تواند وجه تمایز مثبتی باشد.
تحلیل خبر با دیرینه نیوز بزرگترین رسانه خبری فارسی زبانان در استرالیا
تأسیس «Community Strong Australia» یک نقطه عطف در تاریخ جنبش تیل‌ها است. این جنبش در ۲۰۲۲ دقیقاً به این دلیل موفق شد که حزب نبود؛ حالا با تبدیل شدن به حزب، آن مزیت اصلی را به خطر می‌اندازد. پرسش اساسی این است که آیا رأی‌دهندگانی که به تیل‌ها رأی دادند چون از احزاب خسته بودند، حالا به یک حزب تیل رأی خواهند داد؟
اهمیت این رخداد زمانی بیشتر می‌شود که بدانیم انتخابات بعدی در شرایطی برگزار می‌شود که وان نیشن در نظرسنجی‌ها صدرنشین آرای اولیه است. اگر تیل‌ها نتوانند به سرعت پایگاه جغرافیایی خود را گسترش دهند و نمایندگان بیشتری را جذب کنند، این حزب جدید ممکن است به همان سرعتی که متولد شد، به حاشیه رانده شود. ابهام اصلی باقی‌مانده این است که کدام نمایندگان دیگر تیل حاضر به پیوستن هستند و آیا این حزب می‌تواند در مناطق خارج از سیدنی ریشه بدواند.
منبع: Daily Mail Australia
