استرالیا با وجود اینکه در ساخت مسکن سرانه در میان کشورهای انگلیسی‌زبان بزرگ رتبه اول را دارد، با بحران جدی کمبود عرضه مسکن روبه‌روست. داده‌های جدید نشان می‌دهد که تعداد خانه‌های در حال ساخت به بالاترین سطح تاریخی نزدیک شده، اما تعداد خانه‌های تکمیل‌شده در چهار سال گذشته تقریباً بدون تغییر مانده است.
بر اساس آخرین آمار دفتر آمار استرالیا (ABS)، در حال حاضر ۲۳۶٬۸۵۸ واحد مسکونی در مرحله ساخت قرار دارند که رقمی نزدیک به رکورد تاریخی است. با این حال، تعداد خانه‌های تکمیل‌شده در بازه دوازده‌ماهه متحرک از سه‌ماهه مارس ۲۰۲۲ تاکنون در محدوده تنگ ۱۷۲٬۰۰۰ تا ۱۷۸٬۰۰۰ واحد در نوسان بوده و اکنون با رقم ۱۷۲٬۶۵۷ واحد در پایین‌ترین سطح این بازه قرار دارد. این در حالی است که در اوج چرخه قبلی در مارس ۲۰۱۷، بیش از ۲۲۳٬۵۵۱ خانه در یک سال تکمیل شده بود.
در مقایسه تاریخی، استرالیا اکنون سالانه ۶۲۱ واحد مسکونی به ازای هر ۱۰۰٬۰۰۰ نفر می‌سازد که نسبت به اوج ۹۱۲ واحد در مارس ۲۰۱۷ و رکورد ۴۰ساله ۹۷۲ واحد در مارس ۱۹۹۰ کاهش چشمگیری داشته است.
کامرون کاشر [Cameron Kusher]، مدیر شرکت تحقیقات ملکی کاشر کانسالتینگ [Kusher Consulting]، دو دلیل اصلی برای این وضعیت برمی‌شمارد: تغییر ترکیب ساخت‌وساز به سمت آپارتمان به جای خانه‌های مستقل، و افزایش زمان ساخت. به گفته او، زمان ساخت خانه‌های مستقل از حدود ۶ ماه به ۹ تا ۱۲ ماه رسیده و آپارتمان‌ها بسته به اندازه و پیچیدگی پروژه مدت زمان بسیار بیشتری می‌برند.
داده‌های ABS این تحلیل را تأیید می‌کند. سهم آپارتمان‌ها از کل واحدهای در حال ساخت از ۳۳.۲ درصد در سال ۱۹۸۵ به ۶۲.۲ درصد در پایان سه‌ماهه دسامبر ۲۰۲۵ رسیده است. همچنین ترکیب این آپارتمان‌ها نیز تغییر کرده و پروژه‌های بلندمرتبه که به مراتب زمان بیشتری برای ساخت نیاز دارند، سهم بیشتری پیدا کرده‌اند.
تیم ریردن [Tim Reardon]، اقتصاددان ارشد انجمن صنعت مسکن (HIA)، به تفاوت چرخه ساخت آپارتمان و خانه مستقل اشاره می‌کند. آپارتمان‌ها معمولاً پیش از فروش، مجوز می‌گیرند و ساخت آن‌ها آغاز می‌شود، در حالی که خانه‌های مستقل ابتدا فروخته و سپس مجوز گرفته و ساخته می‌شوند. ریردن همچنین تأکید کرد که ظرفیت فیزیکی بخش ساخت‌وساز برای تحویل خانه‌های جدید محدود است و بهره‌وری این بخش در سال‌های اخیر کاهش یافته است.
از منظر تحلیلی، اهمیت این موضوع در آن است که حتی اگر تعداد مجوزهای ساخت افزایش یابد یا پروژه‌های بیشتری آغاز شوند، گلوگاه اصلی در مرحله تکمیل و تحویل است. این یعنی سیاست‌هایی که صرفاً بر افزایش مجوزها تمرکز دارند، بدون توجه به ظرفیت اجرایی صنعت ساخت‌وساز، به تنهایی کافی نخواهند بود.
بر اساس گزارش شرکت KPMG در اوایل امسال، کسری مسکن در سال مالی ۲۰۲۵-۲۶ از ۴۰٬۰۰۰ واحد فراتر رفته است. دولت آلبانزی [Albanese] هدف ساخت ۱.۲ میلیون خانه جدید تا ژوئن ۲۰۲۹ را تعیین کرده که به معنای ساخت حداقل ۲۴۰٬۰۰۰ واحد در سال است؛ هدفی که با روند فعلی دست‌نیافتنی به نظر می‌رسد.
شورای ملی عرضه و مقرون‌به‌صرفه بودن مسکن (NHSAC) پیش‌بینی کرده که این کسری تا دهه ۲۰۳۰ ادامه خواهد داشت. نرخ خالی بودن واحدهای اجاری نیز بر اساس داده‌های شرکت‌های کوتالیتی [Cotality] و SQM Research در نزدیکی پایین‌ترین سطح تاریخی باقی مانده و رشد اجاره‌بها دوباره به طور قابل توجهی از رشد دستمزدها پیشی گرفته است.
زمینه این خبر نشان می‌دهد که بحران مسکن استرالیا ریشه در عوامل ساختاری دارد؛ از تغییر الگوی ساخت‌وساز و کاهش بهره‌وری نیروی کار در این صنعت گرفته تا رشد سریع تقاضا ناشی از مهاجرت. این ترکیب، راه‌حل‌های کوتاه‌مدت را ناکافی می‌سازد.
تحلیل خبر با دیرینه نیوز بزرگترین رسانه خبری فارسی زبانان در استرالیا
این گزارش نشان می‌دهد که بحران مسکن استرالیا پیچیده‌تر از آن است که با یک راه‌حل ساده حل شود. از یک سو، استرالیا در مقایسه با آمریکا و کانادا عملکرد بهتری در ساخت مسکن سرانه دارد، اما از سوی دیگر، این عملکرد نسبت به دهه‌های گذشته خود استرالیا به شدت افت کرده است. مهم‌ترین نکته آن است که حجم بزرگ پروژه‌های در دست ساخت لزوماً به معنای تحویل سریع‌تر خانه نیست؛ چرا که تغییر ترکیب به سمت آپارتمان‌های بلندمرتبه، زمان ساخت را به طور قابل توجهی افزایش داده است. برای فارسی‌زبانان ساکن استرالیا که با فشار اجاره‌بها و دشواری خرید خانه دست‌وپنجه نرم می‌کنند، این آمار نشان می‌دهد که بهبود وضعیت در کوتاه‌مدت بعید است و سیاست‌گذاران باید هم به ظرفیت صنعت ساخت‌وساز و هم به مدیریت تقاضا توجه جدی‌تری داشته باشند. ابهام اصلی باقی‌مانده این است که آیا دولت فدرال و ایالت‌ها می‌توانند موانع ساختاری را پیش از آنکه کسری مسکن به بحران عمیق‌تری تبدیل شود، برطرف کنند.
منبع: Yahoo Finance
