یک مستاجر در سیدنی تجربه‌ای تلخ از بازار اجاره مسکن استرالیا را روایت کرده است؛ آپارتمانی کوچک، پر از کپک، بدون تهویه هوا و با اجاره‌ای که به ۹۰۰ دلار در هفته رسیده بود. او سرانجام تصمیم گرفت کلیدها را تحویل دهد، اما می‌دانست که نبرد واقعی هنوز آغاز نشده است.
سارا بروکس، خبرنگار ارشد، می‌نویسد که در بازدید نهایی از آپارتمان، دو نماینده آژانس مسکن با دقتی شبیه به تیم‌های جنایی هر گوشه‌ای را بررسی کردند و در نهایت تنها دو ایراد یافتند: یک لکه روی شیشه دوش و گرد و غبار روی چارچوب در ورودی. این در حالی بود که همان آپارتمان هنگام ورود مستاجر به وضوح تمیز نشده بود؛ کرکره‌های کپک‌زده، هود فن کثیف در رختشویخانه بیرونی و سینک آلوده از نمونه‌های مستند شده بودند.
بروکس می‌نویسد که علی‌رغم اطلاع‌رسانی بیش از یک ماه قبل از خروج، مجبور شد در حین دورکاری و در زمانی که دخترش برای امتحانات سال دوازدهم آماده می‌شد، بازدیدهای متعدد خریداران احتمالی را تحمل کند. در یکی از این بازدیدها، وقتی یک زوج از او پرسیدند زندگی در آنجا چطور است، صادقانه پاسخ داد: گاهی یک بی‌خانمان در راهرو می‌خوابد، در گرمای ۴۲ درجه داخل آپارتمان هم ۴۲ درجه است و در زمستان کپک همه‌جا را می‌گیرد.
زمینه این خبر نشان می‌دهد که بازار اجاره سیدنی در اوایل سال ۲۰۲۵ با پایین‌ترین نرخ خالی بودن واحدهای مسکونی در تاریخ خود روبرو بود و همین کمبود عرضه، موازنه قدرت را به شدت به نفع موجران تغییر داده است.
مستاجر پس از رفع ایرادات اعلام‌شده، ایمیلی دریافت کرد که نوشته بود «نظافت عالی به نظر می‌رسد»، اما به جای آزادسازی ودیعه، با پرسش‌های جدیدی درباره کرکره‌های آلومینیومی ارزان‌قیمت مواجه شد که کمی در لبه‌ها خم شده بودند؛ همان کرکره‌هایی که به دلیل نبود تهویه مجبور بود همیشه باز نگه دارد.
بروکس می‌نویسد که برای پیگیری ودیعه‌اش به اداره Fair Trading ایالت نیو ساوت ولز مراجعه کرد و خودش فرآیند را راه‌اندازی کرد، چون آژانس مسکن به درخواست‌هایش پاسخ نمی‌داد. پس از گذشت مهلت قانونی دو هفته‌ای برای هرگونه ادعا علیه ودیعه، مبلغ ۳٬۴۰۰ دلار آزاد شد.
اهمیت این رخداد زمانی بیشتر می‌شود که داده‌های اتحادیه مستاجران نیو ساوت ولز نشان می‌دهد ۱۳ درصد از مستاجران کل ودیعه خود را از دست می‌دهند؛ میانگین این مبلغ ۲٬۳۱۴ دلار است. نزدیک به یک‌چهارم مستاجران نیز بخشی از ودیعه را از دست می‌دهند که به طور معمول حدود ۸۱۳ دلار است. به عبارت دیگر، نزدیک به چهار نفر از هر ده مستاجر هنگام ا引越 پول از دست می‌دهند.
در پایان این ماجرا، آپارتمان مورد بحث که از ۲۸ آوریل در بازار بوده و بیش از یک دوجین بازدید داشته، همچنان خالی مانده است. موجر ابتدا اجاره را از ۹۰۰ به ۸۹۰ دلار کاهش داد و سپس به ۸۵۰ دلار رساند؛ کمتر از آنچه مستاجر قبلی می‌پرداخت. این آپارتمان در سال ۱۹۹۵ به قیمت ۱۷۸٬۰۰۰ دلار خریداری شده و مالک آن دو واحد دیگر نیز در محله ارسکینویل دارد.
بروکس می‌نویسد: «این است که اجاره‌نشینی در استرالیا به آن تبدیل شده: پول زیاد بده، ساکت باش و امیدوار باش پولت را پس بگیری.» در ایالتی با بیش از دو میلیون مستاجر، ترس از دریافت نکردن معرفی‌نامه خوب یا از دست دادن فرصت اجاره بعدی، بسیاری را در سکوت نگه می‌دارد.
تحلیل خبری
این روایت شخصی بازتاب یک بحران ساختاری در بازار مسکن استرالیا، به‌ویژه سیدنی است. ترکیب نرخ خالی بودن تاریخاً پایین، قدرت نامتقارن میان موجر و مستاجر، و ضعف نسبی مکانیسم‌های حمایتی، محیطی ایجاد کرده که در آن مستاجران حتی پس از رعایت کامل تعهدات قانونی، با فشارهای غیررسمی روبرو می‌شوند. آمار اتحادیه مستاجران نیو ساوت ولز نشان می‌دهد این تجربه استثنا نیست، بلکه الگویی رایج است. پرسش اصلی که باقی می‌ماند این است که آیا اصلاحات قانونی در حوزه حقوق مستاجران می‌تواند این موازنه را تغییر دهد یا فشار بازار همچنان تعیین‌کننده اصلی خواهد بود.
منبع: Daily Mail Australia
Tag: NSW
Category: Real Estate
Category: Social
