یک مستأجر سیدنی‌نشین که همواره اجاره را به‌موقع پرداخت کرده و آپارتمان را تمیز نگه داشته بود، پس از تخلیه ملک با کارزار فشار یک آژانس معروف مسکن روبه‌رو شد؛ آژانسی که تلاش کرد ودیعه ۳٬۴۰۰ دلاری او را به بهانه‌های جزئی نگه دارد. این تجربه تصویری از وضعیت اجاره‌نشینی در نیو ساوت ولز ترسیم می‌کند که در آن مستأجران اغلب از ترس از دست دادن خانه یا دریافت معرفی‌نامه بد، سکوت می‌کنند.
سارا بروکس، خبرنگار ارشد دیلی میل استرالیا، می‌نویسد که در اوایل سال ۲۰۲۵ به دلیل نرخ خالی بودن مسکن در پایین‌ترین سطح تاریخی، مجبور شد آپارتمانی کوچک، کپک‌زده و بدون تهویه هوا در سیدنی را با اجاره ۸۵۰ دلار در هفته اجاره کند. موجر بعداً خواست اجاره را به ۹۰۰ دلار افزایش دهد که او نپذیرفت و تصمیم به ترک ملک گرفت.
بازرسی نهایی آپارتمان توسط دو نماینده آژانس با دقتی شبیه به صحنه جرم انجام شد. نتیجه این بازرسی دقیق؟ یک لکه روی شیشه دوش و گرد و غبار روی چارچوب در ورودی. بروکس می‌نویسد که همین دقت نظر در هنگام تحویل آپارتمان وجود نداشت؛ ملکی که با کرکره‌های کپک‌زده، هود آشپزخانه چرک و سینک لباسشویی کثیف به او تحویل داده شده بود.
او پس از رفع ایرادات اعلام‌شده، درخواست آزادسازی ودیعه کرد. اما آژانس بدون پاسخ ماند و سپس ادعای جدیدی درباره کرکره‌های آلومینیومی ارزان‌قیمت مطرح کرد که به دلیل نبود تهویه در آپارتمان کمی خمیده شده بودند. بروکس به جای انتظار، خودش با اداره NSW Fair Trading تماس گرفت و فرآیند آزادسازی ودیعه را مستقیماً پیگیری کرد. پس از گذشت مهلت دو هفته‌ای برای طرح ادعا، ۳٬۴۰۰ دلار ودیعه آزاد شد.
اما داستان اینجا تمام نمی‌شود. آپارتمان از ۲۸ آوریل در بازار بوده و پس از بیش از یک دوجین بازدید، همچنان خالی مانده است. موجر ابتدا اجاره را از ۹۰۰ به ۸۹۰ دلار و سپس به ۸۵۰ دلار کاهش داد؛ کمتر از آنچه بروکس می‌پرداخت. به گفته او، موجر با تلاش برای گرفتن ۵۰ دلار بیشتر در هفته، یعنی ۲٬۶۰۰ دلار در سال، یک مستأجر قابل اعتماد را از دست داد و در عوض هزینه‌های تبلیغات، بازدیدها و کارمزد اجاره مجدد را متحمل شد.
زمینه این خبر نشان می‌دهد که این تجربه فردی نیست. بر اساس داده‌های اتحادیه مستأجران نیو ساوت ولز، ۱۳ درصد از مستأجران کل ودیعه خود را از دست می‌دهند که به‌طور میانگین ۲٬۳۱۴ دلار است. نزدیک به یک‌چهارم نیز بخشی از ودیعه، معمولاً حدود ۸۱۳ دلار، را از دست می‌دهند. به این ترتیب، تقریباً چهار نفر از هر ده مستأجر هنگام ترک ملک متضرر می‌شوند.
اهمیت این رخداد زمانی بیشتر می‌شود که بدانیم نیو ساوت ولز بیش از دو میلیون مستأجر دارد. بروکس می‌نویسد که در چنین بازاری، مستأجران به خاطر ترس از دریافت معرفی‌نامه بد یا از دست دادن خانه بعدی، سکوت می‌کنند. این فرهنگ سکوت، رابطه‌ای نابرابر را تداوم می‌بخشد که در آن موجران می‌توانند بدون پاسخگویی، فشار وارد کنند.
تحلیل خبری
این گزارش شخصی بازتاب یک بحران ساختاری در بازار مسکن استرالیا، به‌ویژه سیدنی است. نرخ خالی بودن مسکن در پایین‌ترین سطح تاریخی، قدرت چانه‌زنی مستأجران را به‌شدت کاهش داده و برخی موجران و آژانس‌ها را به رفتارهایی ترغیب کرده که در شرایط عادی بازار امکان‌پذیر نبود. آمار اتحادیه مستأجران نیو ساوت ولز نشان می‌دهد که این مشکل سیستماتیک است و نه استثنایی. با این حال، این گزارش نشان می‌دهد که آگاهی از حقوق قانونی، مانند مراجعه مستقیم به NSW Fair Trading، می‌تواند تعادل قدرت را تا حدی تغییر دهد. پرسش باقی‌مانده این است که آیا اصلاحات قانونی در نیو ساوت ولز برای حمایت بیشتر از مستأجران کافی است یا خیر، موضوعی که این گزارش به آن پاسخ نمی‌دهد.
منبع: Daily Mail Australia
Tag: New South Wales
Category: Society
Category: Economy
